Śladami. Odpowiedź na dedykacje Pani od Biblioteki.

Pewnego dnia...

Po raz nie wiem który odwiedziłam blog Pani od Biblioteki, jednej z moich najwierniejszych Czytelniczek, aby zobaczyć, co też tam nowego. Patrzę, a tu dedykacje. Sporo ich było, podchwyciłam ideę, czego Autorka, jak mam nadzieję, nie weźmie mi za złe. Tak sobie pomyślałam... Przecież mam komu dziękować. Na plan pierwszy wysunęła się Karo - Przecież te wszystkie wymęczone działy i tematy z fizyki, matematyki czy chemii to nie byle co. A że z polskiego prac pisemnych z reguły nie mamy zadawanych, nie było się jak odwdzięczyć. Zatem, Karolku - paczaj i podziwiaj, bo wiem, że tu zaglądasz! Wiem też, jak bardzo nienawidzisz poezji pod wszelką postacią - specjalnie dla Ciebie :) Tylko się wczytaj.


/Nie chciałabym dokonać przerysowania
byś w samozachwyt nie wpadła/

Lecz za nauki ścisłe - umysłu mego ciemiężców
Twa podobizna winna na ołtarzyku zalśnić.

Chęci Ci nie zbrakło, by wszystko objaśnić
Tyś nie załamała rąk nad mym zeszytem,
od ucieczki trzymając jak z żelaza chwytem
głosu. Szczerze, między nami?

Skojarzyłam go na trwale z równaniami.

Twierdzenia i zasady zwięźle tłumaczyłaś,
mroki mózgu mego sprawnie rozjaśniłaś.

Na górkę wdzięczności złóżmy jeszcze jedno.
Jakby to ująć, żeby trafić w sedno...

Dzięki za wszystkie...

Ciuchy pożyczone i tosty gorące.
Z górą cynamonu kakao piekące.
Gitarowe riffy i wprawki
te, co nic nie dały.

Z resztą, sama się domyśl.
Tak, jak mi mówisz - pomyśl...