"A większą mi rozkoszą podróż niż przybycie!"

Dla niektórych jazda samochodem jest nudnym odcinkiem czasu, gdy bezczynnie siedzą w aucie i rozmyślają nad sensem życia, błądzą gdzieś myślami po dalekich odmętach umysłu. Inni mają wtedy czas dla siebie, nie ubolewają nad zerowym poziomem produktywności lub po prostu rozmawiają. Dla mnie podróż jakimkolwiek środkiem transportu jest najciekawszym elementem całego wyjazdu - byle długo i niezależnie od tego, gdzie jadę. Podróż jest dla mnie przede wszystkim muzyczną sesją, jak raz na ruski rok mam czas wsłuchać się w brzmienie licznych "kawałków" na przepełnionej karcie SD w telefonie.

Konkretny wyjazd, który mam na myśli miał miejsce jakoś przed świętami, jechaliśmy do Częstochowy. Jako statystyczny mieszkaniec Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej miałam całe pięćdziesiąt minut jazdy. Cóż, wolę dłuższe odcinki, ale i tym razem nie wybrzydzam. Poniżej dzieje wspomnianych wojaży.

Przez tanie słuchawki dobiegają nuty Metalliki, za to z radia niemal na cały regulator leci świąteczna melodyjka z rodzaju tych, które pozostają w głowie do samego końca dnia. Hmmm, takie wysmakowane połączenia niestety nie w moim guście. Brzmi to niczym jakaś groteskowa mieszanka losowych dźwięków. Zapewne dlatego, że na słuchawki nie wyłożyłam majątku. Teraz daje to o sobie znać.

Droga jest kilku pasmowa, więc mijają nas też inne samochody. Gdy niespodziewanie zrównujemy się na dłuższą chwilę z innym samochodem, postanawiam zajrzeć do małego światka w środku. Zdaje się, że to jakoweś małżeństwo, z tyłu za nimi siedzi dziewczynka z dwoma słodkimi blond kucykami uczesanymi równo po bokach głowy. Nawiązujemy kontakt wzrokowy, na sekundę, nie więcej. Lustruję ludzi - gdy na nich patrzę, moja niepierwszej nowości bluza w porównaniu wypada jeszcze mniej markowo niż zwykle. Wyższe sfery, oceniam szybko, a oni w chwili i niespodziewanie nas wyprzedzają i koniec.

Pogoda jest wyjątkowo paskudna - ciężkie, jak z ołowiu chmury prawie ścielą się po obrzydliwie mokrej ziemi, grożąc jeszcze jednym deszczem. Widoki z okna na tej trasie też nie są za ciekawe, dlatego gdy szyba wreszcie paruje od oddechów wcale jej nie przecieram. Daje to chociaż częściową zaporę od aury, która może na prawdę przyprawić o apatię. Jakby niebo miało depresję.

Długo nie cieszę się tą żałosną zasłoną, bo mama (kierowca) każe mi przetrzeć szybę. No tak, ale ze mnie egoistka. Nie mogąc się dłużej przed tym bronić, zwracam wzrok na landszaft.

Może i niepiękny, acz jaki inspirujący! - zauważam dopiero teraz.

Dużą część scenerii zajmują łąki - twory Wielkiej Natury, które człowiekowi są potrzebne jedynie do postawienia tandetnych bilboardów. Tylko do tego potrafią je wykorzystać, cóż, mamy to, na co pozwala kreatywność. Albo środki finansowe, kto wie. Biedni, płacą za wynajem ciężkie pieniądze najwyraźniej nie mając świadomości, że na ich wytwory mało kto zwraca uwagę.

Jedziemy dalej. Tutaj znów rośnie lasek brzozowy - drzewka skazane na smoliste spaliny zamiast powietrza. Od dołu okopcone - czyżby ktoś wypalał trawy? Hmmmm... Trochę przypominają mi laski w czarnych rajtuzach. Tlenione, jasne włosy, krótkie spódniczki i czarne rajtuzy. Inspirujące skojarzenia, uwielbiam to.

Niestety, przez zielone słuchawki przebija się głos babci, że dojeżdżamy. Nagle oblewa mnie to dziwne napięcie, co zawsze - niby chcę dojechać, nienawidzę trwonić czasu w zamkniętej kabinie samochodu, takie nieproduktywne! Ale też i nie chcę dotrzeć do tego celu, bo dojazd oznacza, że najlepsza część podróży się skończyła. Nie lubię zaczynać od najlepszego - najlepsze zawsze zostawiam na koniec.

Jeszcze szybka kalkulacja - mam całe dziewięć minut, co w przeliczeniu daje calutkie dwie piosenki. Bez paniki. Szybki ruch palca po ekranie i oczywisty wybór - Nirvana, potem Awolnation.

I koniec. Ende. W ten sposób "akt" wysiadania z samochodu nabiera symboliki - siadam cała zwykła, wstaję z głową nabitą pomysłami, setką nowych opowiadań i esejów, złotych myśli. Bogatsza o konkluzje na temat wszystkiego. A to wszystko zapisane w "Notatkach", mini aplikacji w telefonie, bez której bym się zgubiła. W plątaninie własnych myśli.